Onderzoek

*schaam* mijn vorige bericht komt uit 2014. Ondertussen is mijn derde bundel bijna af. Waarover binnenkort meer.

De afgelopen twee jaar heb ik gewerkt als onderzoeksmedewerker bij het Huygens ING (KNAW).

Voor het project ‘Het literaire werk 2.0’ onderzocht ik hoe we het ontstaan van hedendaagse, (deels) digitale, literaire teksten zouden kunnen documenteren en analyseren.

Bij het project ‘Beyond the book’ heeft een multidisciplinair team de culturele bagage in/achter een literaire tekst geoperationaliseerd tot een wikipedia-tool. Ik heb bij dit project literatuuronderzoek gedaan en boekenvakkers geïnterviewd over het omgaan met culturele achtergrondkennis.

 

In de media

Laatst was ik op de radio, om over poëzie en wetenschap te praten bij Amsterdam FM, in het programma Swammerdam. Ook te gast was promovenda Lisanne Snelders, die over Leo Vroman vertelde. Hier te luisteren.

De eerste recensie van de bundel is ook te beluisteren, en na te lezen. Ricco van Nierop schreef en las hem voor respectievelijk de Recensent en het radioprogramma Woordenrijk op Den Haag FM.

Voorproefje nr. 1

Dubbelblind 

ik
weet niet wat ik doe en jij 
weet niet wat ik doe
zwarte doos om later open te breken
lezers met koevoet kunnen zich melden bij de balie

ik was je met mijn tong
weet niet waar jij begint en ik eindig
hou pas op als dit dier gaat slapen
we gaan nergens heen
en snel ook

‘Ik heb er een hekel aan als de vierde wand van het gedicht doorbroken wordt,’ zei ik tegen de schrijver van dit gedicht. als ik rechtstreeks aangesproken word of in een gedicht over ‘dit gedicht’ lees, voelt het alsof ik op heterdaad betrapt word bij winkeldiefstal. Alsof ik met mijn zakken vol goedkope lippenstiften de Hema uitloop en er opeens een hand op mijn schouder drukt. ‘oh, dat heb ik nou helemaal niet’ antwoordde ze. ‘en, vergelijk je mijn teksten nou met goedkope lippenstiften?’

beter het niet te weten, mompel ik 
ik wil mezelf vergeten
‘gatver, je rijmt’

 

[uit mijn nieuwe bundel Het moeten eenhoorns zijn]

Nieuwe bundel in aantocht

In het voorjaar van 2014 gaat mijn tweede bundel Het moeten eenhoorns zijn verschijnen bij uitgeverij AtlasContact. Ten eerste: HOERA! Ten tweede hier op mijn blog de komende tijd misschien wel enige actie, wie zal het zeggen. Bij deze vast een prematuur geboortekaartje, ook wel bekend als ‘aanbiedingstekst’.

 

Een vrouw en een man draaien rondjes om de zon, er vindt een anti-huwelijk plaats en iemand bevriest van verlangen. Een engel gaat er op vakantie, een meisje verandert in een adaptor en een draak wiekt boven een woonwijk, zijn klauwen al uit. Welkom in de bundel Het moeten eenhoorns zijn*, waar goede bedoelingen en nobele idealen telkens weer  botsen op de absurde chaos van het leven.

Floor Buschenhenke schrijft poëzie en proza. Ze is ook tekstschrijver en schrijfcoach. In 2009 verscheen haar poëziedebuut Eiland op sterk water, waarin haar eigenzinnige kijk op de wereld vorm kreeg. Het moeten eenhoorns zijn is wilder en zelfverzekerder. Dit zijn gedichten waarin je met een gerust hart kunt verdwalen.

 *Disclaimer: Bij het schrijven van deze bundel raakten geen eenhoorns gewond.

Einde Slow-mo Nanowrimo

Eind mei ben ik gestopt met mijn Slow-mo Nanowrimo. Mijn doel, 75.000 woorden, heb ik niet gehaald. Wel heb ik een manuscript geproduceerd met een begin, een midden en een einde, van bijna 60.000 woorden, dat ik anders pas na mijn pensionering had geschreven. Dit manuscript heb ik even laten liggen en toen gelezen. En mensen; het viel best mee. Het biedt me in ieder geval genoeg materiaal om een tweede versie te gaan maken. Want loslaten kan ik het project niet, ik wil er juist graag mee verder. Eerst het plot verbeteren, en dan verzin ik een nieuw schemaatje met deadlines op woordenaantallen. Want die deadlines; ik haal ze lang niet altijd, maar toch krikken ze mijn productie aanzienlijk op.